کد خبر : ۲۵۸۶۶
تاریخ انتشار : ۲۵ آبان ۱۳۹۶ - ۰۸:۵۴
printنسخه چاپی
sendارسال به دوستان
محمد علی شهابی نوشت: زلزله ۷.۳ ریشتری اخیر که از نظر مکانی تقریبا در نقطه ای نزدیک به مرز ایران و عراق اتفاق افتاده ، تاکنون - با و بدون احتساب گواهی فوت - حدود ششصد نفر فوتی ، هفت هزار مصدوم ، دوازده هزار منزل تخریب شده و حدود هفتاد هزار بی خانمان برجای گذاشته است

محمد علی شهابی نوشت:

 زلزله ۷.۳ ریشتری اخیر که از نظر مکانی تقریبا در نقطه ای نزدیک به مرز ایران و عراق اتفاق افتاده ،  تاکنون - با و بدون احتساب گواهی فوت - حدود ششصد نفر فوتی ، هفت هزار مصدوم ، دوازده هزار منزل تخریب شده و حدود هفتاد هزار بی خانمان برجای گذاشته است

این امار  با زلزله ۶.۸ ریشتری دی ماه ۸۲ بم - که البته در بدترین تاریخ و ساعت (صبح جمعه ساعت ۵.۳۰ دقیقه ) به وقوع پیوست - با پنجاه هزار کشته و معطلی یک هفته ای اجساد در ان شرایط ، قابل مقایسه نیست 

این امار نشان می دهد که اگر مرکز زلزله اخیر در شهر کرمانشاه و دیگر مراکز استانی بود، فاجعه ای بزرگ اتفاق می افتاد.



حال با وجود تجربه زلزله هولناک بم سوال اصلی این است که چرا بعد از ۷۲ ساعت از وقوع زلزله اخیر همچنان نهادهای امدادی و پشتیبانی و ستادهای بحران گیج می زنند و در ۲۴ ساعت ابتدایی تنها نیروهای مردمی و عمومی به کار امداد رسانی مشغول بودند؟

چرا مدیریت بزرگترین سازمان امدادی ایران در ۲۴ ساعت ابتدایی حادثه قدرت تصمیم گیری نداشت؟

چرا این نهاد امدادی  از فعالیتهای اصلی خود غافل و در دولت های مختلف عملا به یک باشگاه سیاسی تبدیل شده است؟

چرا انبارهای قلب امداد و نجات ایران از اقلام پرمصرف و مهمی چون پتو و چادر خالی بوده و اگر کمک های مردم و سایر ارگانها وجود نداشت ، هنوز در همان شرایط ابتدایی حادثه قرار داشتیم؟

قطعا امدادگران و دلسوزان هلال احمر سنگ تمام گذاشتند اما روی سخن با شورای عالی و مدیریت کلان این سازمان بوده  که از وظایف اصلی خود دور مانده است

شورای عالی ای که از افراد چند شغله وبی انگیزه تشکیل شده است قطعا حاصل کاری بهتر از این ندارد

اینکه همه ارگانها و سازمان ها در پیشگیری و مدیریت بحران ناتوان بوده اند به جای خود قابل نقد است اما هلال احمر متفاوت از دیگر نهادهاست و به علت ترس از اینده باید نقدهای تیز متوجه این مجموعه شود


اینکه سرنوشت بزرگترین نهاد امدادی کشور به روزی رسیده است  که با اعلام شماره حساب از مردم گدایی می کند و تقاضای پتو و چادر از هم وطنان را دارد در شان این نهاد امدادی نیست چرا که این رفتارها مختص خیریه ها و تشکل های مدنی و مردم نهاد است نه نهاد بین المللی مانند هلال احمر

این درخواست ها بسیار غم انگیز و زنگ خطری برای حوادث و بحران های اتی است که قطعا در اینده با شدت بیشتری از راه خواهند رسید

اگر این حادثه در یک کلان شهر بزرگ اتفاق بیفتد ان وقت چه قدرتی می تواند انبوه نیازهای اولیه مردم را تامین کند؟

همه این اقلام و کالاها شاید در هر شرایطی به ۲۰۰ میلیارد تومن هم نرسد اما مردم‌می پرسند پس کجاست ان بودجه های امدادی و کلان ؟

وقتی یک دولت در تامین اقلام اولیه یک حادثه ناتوان است چرا از نهادهای بین المللی و کشورهای دیگر درخواست کمک نمی شود ؟
مگر نه اینکه حتی قدرتمندترین کشورها هم در وقت بحران اعلام نیاز می کنند

اما در سه روز اخیر حجم زیادی از کمک های دولتی و مردمی به مناطق زلزله زده گسیل ولی بی نظمی در توزیع اقلام-  که البته در چنین مواقعی امری طبیعی می باشد- معضل  اصلی امداد رسانی شد

متاسفانه یک استان بزرگ چون کرمانشاه حتی ستاد مدیریت بحران نداشته و این یکی از علل اصلی بی نظمی های دو روز گذشته بوده است

عدم وجود ستاد مرکزی مدیریت بحران در این استان باعث شده تا هر نهادی یک ستاد بحران مختص به خود تشکیل دهد بطوری که فرمانده کل ارتش ( ارتش با وجود کمترین امکانات بالاترین نمره  قبولی را گرفت) شخصا عملیات ستاد ارتش را برعهده گرفت

 بی اعتمادی مردم به نهادهای دولتی و رسمی در ادوار گذشته هم باعث شده است که هم وطنان زیادی ، خود مسوولیت ارسال اقلام مورد نیاز را برعهده بگیرند که این حرکت خودجوش در بسیاری موارد باعث مشکلاتی شده است

از طرفی به مردمی که در سرمای صفر درجه زندگی می کنند و نگران روزهای سرد و برفی پیش رو می باشند خیلی سخت است از عبارت  " رعایت عدالت در دریافت امکانات " سخن گفته شود.

  در این شرایط خاص و برای محروم نماندن بخشی از مردمی که توانایی کمتری در دریافت امکانات دارند باید تدابیری اندیشیده شود که اصولا ستادهای بحران با صرف هزینه های هنگفت برای این روزهای مهم تشکیل شده اند اما متاسفانه تجربه عدم وجود این ستاد در گذشته، باعث شده است که این معضل همچنان ادامه یابد

 در زلزله بم هشتاد هزار نفر از جمعیت کشته و مجروح شدند،  ولی پنج روز بعد از زلزله ، جمعیت بم بیشتر از قبل شد زیرا مردم محروم سایر شهرها و استانهای همجوار برای دریافت امکانات راهی بم شده  و با برپاکردن چادر عملا کار ساماندهی را سخت کردند طوری که اقای خاتمی گفته بود به انها هم کمک شود

حال با این تجربیات گسترده ، کم کاری و کاهلی ستادهای مدیریتی پذیرفتنی نیست و از وجود "بحران" در ستاد بحران حکایت دارد.
نویسنده:
نام:
ایمیل:
* نظر: